Een perfecte recensie over het boek, ik had het zelf niet mooier kunnen verwoorden: http://www.davidgrossman.nl/bk-destemvantamar-recensies.asp
Een uitgebreide samenvatting van het boek: http://www.dbnl.org/tekst/_lit004200301_01/_lit004200301_01_0004.php
In het begin vond ik het verhaal soms moeilijk om te lezen, het interesseerde mee niet echt omdat ik nog niet doorhad wat er allemaal aan de hand was. Maar later werd het verhaal veel boeiender en spannender, vooral de hoofdpersonen vond ik erg interessant. De manier waarop ze dingen bekeken en hoe ze over dingen dachten, is heel anders dan hoe ik naar de dingen kijk. Hier heb ik wel veel van geleerd. Tamar kan goed luisteren naar andermans verhalen en problemen en het uiterlijk van iemand maakt haar niks uit. Zo heeft ze een vriend wiens gezicht helemaal is verbrand, Sjalom. Ik heb even een paar stukjes van het gesprek tussen Assaf en Sjalom geciteerd omdat het heel goed laat zien hoe open Tamar voor dingen staat, en wat dat met mensen doet.
‘En hebben jullie gepraat, jij en Tamar’ vroeg Assaf. ‘Of wij gepraat hebben? Vraag je dat serieus?’ Sjalom spreidde zijn armen uit, trots, alsof hij een grote zee uitbeeldde. ‘Zal ik je wat zeggen? Geen mens op de wereld met wie je zo goed kan praten als met haar. Want mensen, die kijken je meteen scheef aan, waar of niet? Die denken meteen van: die is zus, die is zo. Ze kijken naar je uiterlijk, ja? Maar neem mijn voorbeeld. Mij interesseert het uiterlijk geen moer. Geen ene moer! Het gaat om wat de mens vanbinnen is, ja toch?’ Assaf knikte en zweeg. Hij bedacht dat dit allemaal door Tamar kwam, dat hij anders langs was gelopen, misschien met afkeer, ook wel een beetje medelijden. Meer nietEr zijn nog veel meer van dit soort gesprekken in het boek, het liefst zou ik alle mooie gesprekken citeren, maar ik denk dat het toch een beter idee is dat U zelf het boek gaat lezen.
Ook van Kooten en de Bie zijn er mee bezig....